Τεκτονικό σχίσμα - Αντιδράσεις για το δημοσιεύμα του FANTOMAS

Αψιμαχίες

Ο πόλεμος πια σχεδιάστηκε με προσοχή και με ακρίβεια. Μπορεί να μην είχε ικανότητες για θετικά έργα η «κλειστή ομάδα», αλλά το παρασκήνιο και ο πόλεμος ήταν το στοιχείο στο οποίο διέπρεψε. Κατ' αρχήν έκανε ένα χρονοδιάγραμμα.Η ανανέωση του Συμβουλίου κατά τις επιθυμίες της επέτρεψε να βαυκαλιστεί πάνω στη δήθεν ισχύ της και να νομίσει ότι έχει απαλλαγεί από το πλέγμα της ευνοιοκρατίας που την κατάτρυχε.

Η θητεία της ήταν τριετής. Το σχέδιο λοιπόν καταστρώθηκε λογικά ως εξής: Ένας χρόνος, το 1984, θα αφιερωνόταν σε σφυγμομετρήσεις, σε πόλεμο νεύρων και απειλές. Ένας χρόνος το 1985, σε καθαρό, σε αδυσώπητο πό λεμο εξόντωσης. Και ένας χρόνος, το 1986 για την αποκατάσταση των ζημιών. Αρκετός -στην Ελλάδα- για να εμφανιστεί το 1987 σαν να μη συμβαίνει τίποτα σε μια Γενική Συνέλευση που θα την ελέγχει απόλυτα. Νικήτρια πια θα διεκδικήσει μια καινούργια θητεία που θα της επέτρεπε να κυβερνάει απεριόριστα.Η επιλογή του πρώτου στόχου έγινε επίσης σωστά. Θα έκαναν επίθεση κατά του Τάγματος της Υόρκης του νεότερου και μικρότερου Τεκτονικού Τάγματος στην Ελλάδα και έμμεσα έτσι θα χτυπούσαν και τον Ύπατο γιατί έξι από τα μέλη του μέσα στους οποίους και ο αρχηγός του ανήκαν στην Υόρκη. (Ο Ύπατος Μηνάς Λογοθέτης, ο Μέγας Καγκελάριος Γεώργιος Χαλκιώτης, ο Μέγας Ρήτωρ Δημήτριος Τσιροπινάς και οι Χ. Μουζενίδης, Γ. Μιχαλόπουλος, Οδ. Λαμψίδης.)Έγινα έγκαιρα αποδέκτης των απειλών τους. Ο Κώστας Μπάλας το Σεπτέμβριο του 1984 μου εμπιστεύτηκε ότι σε μια συζήτηση που είχε με τον Αλέκο Κόγια το καλοκαίρι, ο τελευταίος του πέρασε το μήνυμα ότι ο τίτλος του Μεγ.Προκαθήμενου που είχα σαν επικεφαλής του Μεγάλου Περιστυλίου των τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδος, ανήκε δικαιωματικά στο Χρήστο Μανέα ο οποίος και θα τον διεκδικούσε. Ο Αλέκος Κόγιας είχε επιφορτισθεί επίσης να δικαιολογήσει θεωρητικά την επίθεση. Διοχετεύτηκαν πληροφορίες για μια συγκλονιστική ομιλία την οποία θα έκανε στις διάφορες στοές με την οποία θα εγκαινίαζε τον «ιερό πόλεμο» με θέμα, περίπου, το Τεκτονικό σύστημα της Υόρκης είναι διεθνώς δήθεν ανύπαρκτο. Δέχθηκα τις απειλές με ψυχραιμία και μαζί με κάποια μικρή διάθεση πρόκλησης. Το Νοέμβριο του 1984 αποφασίστηκε μια ομαδική και πανηγυρική εισδοχή στις τάξεις της Υόρκης εκατό περίπου Αθηναίων Τεκτόνων.Η κλειστή ομάδα που παρακολουθούσε τα πάντα ξαφνιάστηκε, αλλά οι κινήσεις της είχαν τροχιοδρομηθεί. Δεν διακρίθηκε ποτέ εξ άλλου για ευελιξία ή φαντασία. Παράλληλα άρχισε μια πίεση προς τα μέλη του Υπάτου που ήταν μέλη της Υόρκης να αποχωρήσουν και να παραιτηθούν από το Τάγμα αυτό. Κυρίως η πίεση ασκήθηκε στον Ύπατο Μηνά Λογοθέτη. Στην κηδεία του μακαρίτη Παύλου Καρανίκα που έγινε το Δεκέμβριο του 1984 οι απειλές κορυφώθηκαν με πρωτοφανές ύφος και οξύτητα. Ο ίδιος ο Μανέας απείλησε τον παρόντα Μεγάλο Καγκελάριο Γιώργο Χαλκιώτη ότι θα διαγράψει και αυτόν και τον Ύπατο από το Συμβολικό Τεκτονισμό αν δεν αποχωρήσουν αμέσως από το Τάγμα της Υόρκης. Παρακολούθησα από κάποια απόσταση τη λογομαχία και μετά καθώς το σχολιάζαμε όλοι δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα ίδια μας τα αυτιά.Η ομιλία Κόγια άρχισε να περιφέρεται δειλά-δειλά στην αρχή, αλλά «ώδινε όρος και έτεκε μυν». Το περιεχόμενό της αποδείχτηκε εμβαλλωματικό, σχοινοτενές και κουραστικό. Μια ασύνδετη συλλογή από διάφορες εγκυκλοπαίδειες και βιβλία.Το αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας πάνω στην οποία στήριζαν αφελώς τόσες ελπίδες οι κρατούντες δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικό. Οι περισσότεροι από τη διοίκηση αγνοούσαν το θέμα και στηρίζονταν στις δικές του ερμηνείες. Το κύριο πρόβλημά του ήταν ότι ασχολήθηκε με το βαθμό της Βασιλικής Αψίδας, ένα βαθμό εντελώς άγνωστο στους παλιούς, αφού είχε εισαχθεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 1976. Και μιλούσε για ένα βαθμό τον οποίο δεν κατείχε και στον οποίο ποτέ δεν είχε μυηθεί. Και το κακό ήταν ότι ανάμεσα στο ακροατήριό του υπήρχαν επτακόσιοι τουλάχιστον διδάσκαλοι τέκτονες οι οποίοι όχι μόνο κατείχαν το βαθμό, αλλά τον είχαν δουλέψει οκτώ περίπου χρόνια οι περισσότεροι με ενθουσιασμό και αφοσίωση. Η όλη σκηνή μου θύμιζε τους αμύητους εκείνους που προσπαθούν σε κάποιο σαλόνι να αντιπαραθέσουν επιχειρήματα σε τέκτονες δανειζόμενοι επιχειρήματα από βιβλία και τυπικά που βρήκαν στο Μοναστηράκι.Η αντιπαράθεση ήταν άνιση και το μόνο αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει σύγχυση μόνο στους Μαθητές και τους Εταίρους που δεν ήξεραν γιατί γίνεται τόσος θόρυβος για ένα βαθμό που δεν ανήκε ποτέ στη Μεγάλη Στοά.Όλη αυτή η σύγχυση βέβαια και η αναταραχή κρατιόνταν στο παρασκήνιο,κανείς δεν είχε τολμήσει να τη φέρει επίσημα στην επιφάνεια. Ο λόγος ήταν η Γενική Συνέλευση του Ιανουαρίου του 1985 που προς μεγάλη χαρά και ανακούφιση των κρατούντων πραγματικά πέρασε αθόρυβα.Την επόμενη μέρα της Γενικής Συνέλευσης ακριβώς κηρύσσεται θρασύδειλα ο πόλεμος. Η Μεγάλη Γραμματεία χωρίς να ενημερώσει το Συμβούλιο και χωρίς να ανακοινωθεί στην Ελλάδα τίποτε σχετικό, στέλνει ένα γράμμα-εγκύκλιο σε κακά αγγλικά προς όλες τις Μεγάλες Στοές του κόσμου και τους ανακοινώνει ότι θεωρεί το Τάγμα της Υόρκης ως άτακτο.

Παρένθεση και απολογισμός

Μετά από ένα χρόνο αψιμαχιών, το σχέδιο δεν πέτυχε το σκοπό του να αποδιοργανωθεί το Τάγμα της Υόρκης κυρίως και να φοβηθεί το Ύπατο. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο όσον αφορά την Υόρκη. Όχι μόνο δεν αποδιοργανώθηκε, αλλά πέτυχε να αυξήσει σημαντικά τα μέλη της.Όσον αφορά τον Ύπατο, το αποτέλεσμα ήταν στην αρχή διφορούμενο και στο τέλος καταλυτικό. Καίτοι μέχρι ακόμα και σήμερα κανένα από τα «Κραταιά» μέλη δεν παραιτήθηκε επίσημα από την Υόρκη, τα περισσότερα έπαψαν να παρακολουθούν τις συνεδρίες της από τότε. Επίσης παρατηρήθηκε και ένας διαχωρισμός μεταξύ τους. Ενώ στην αρχή είχαν ένα κοινό μέτωπο κατά των επιθέσεων και των προσβολών της Μεγάλης Στοάς, τρία μέλη του άρχισαν να φλερτάρουν και να υποστηρίζουν τις απόψεις της κλειστής ομάδας. Αντίθετα τα μέλη εκείνα στα χέρια των οποίων βρισκόταν η εξουσία του Υπάτου και δούλευαν, έδειξαν ότι έγιναν πιο σκληρά απέναντι στα τεχνάσματα της Μεγάλης Στοάς μέχρι ένα σημείο.Μέσα σ' αυτή τη σύγχυση πάντως βρέθηκε σαν Σολομώντια και μοιραία -νομίζω για τον Τεκτονισμό- λύση να απονείμουν τον 33ο βαθμό στον Μανέα για να τον καθησυχάσουν ή να τον σαγηνεύσουν. Αλλά αυτό υπήρξε και βραχυπρόθεσμα, αλλά κυρίως μακροπρόθεσμα καταλυτικό και για το ίδιο τον Ύπατο.

 

<<Όλες οι ειδήσεις

 

 
 
 

 

 
 
 
 

 


Πατήστε εδώ και δείτε αναλυτικά
τη δημοσκόπηση της ALCO